Een zacht slaapverhaaltje uit het Praatdeurtjesbos. Lees het zelf voor, of speel het filmpje af en luister samen.
Mosje wordt wakker van zachte tikjes.
Tik, tik, tik.
De regen tikt tegen het ronde raam van zijn boomhuisje. Buiten hangen grijze wolken tussen de bomen. Druppels glijden langs het glas. Op het pad liggen kleine plassen.
Mosje trekt zijn deken tot aan zijn kin. Hij had vandaag buiten willen spelen.
‘Nu zit ik zeker de hele dag binnen,’ zucht hij.
Hij luistert naar het water dat langs de boomstam loopt. Vandaag voelt het bos opeens heel ver weg.
Mosje schuifelt naar zijn stoeltje. Hij kijkt naar zijn rode puntmuts aan het haakje en naar zijn bruine laarsjes bij de deur.
Buiten buigen de varens onder de druppels. Een tak schudt en laat een hele rij druppels vallen.
Mosje probeert een boekje te lezen. Toch kijkt hij steeds weer naar buiten.
De regen stopt niet. Maar na een tijdje merkt Mosje dat de ochtend helemaal niet stil is.
Op het dak klinkt de regen zacht: roesj, roesj.
Tegen het raam klinkt hij helder: tik, tik.
In een emmertje bij de deur klinkt hij rond: plok, plok, plok.
Mosje sluit zijn ogen en luistert. Iedere druppel maakt een ander geluid. Samen worden de geluiden een rustig regenliedje.
Mosjes voet begint vanzelf mee te tikken op de vloer.
Tik, tik. Plok, plok. Roesj.
Soms gaat het snel. Dan weer langzaam. Mosje hoort hoe de regen steeds een nieuw stukje van het liedje maakt.
Mosje springt op uit zijn stoel.
‘Misschien houdt de regen mij niet binnen,’ zegt hij. ‘Misschien nodigt hij mij juist uit.’
Hij zet het raam een klein stukje open. Frisse regenlucht komt naar binnen. Het ruikt naar nat mos, aarde en blaadjes.
Er spat één klein druppeltje op zijn neus.
Mosje lacht. ‘Ik kom al!’ zegt hij tegen de regen.
Eerst trekt Mosje zijn mosgroene regenjasje aan. Daaronder draagt hij zijn gewone groene kleren. Hij zet zijn rode puntmuts stevig op zijn hoofd.
Dan stapt hij in zijn okergele regenlaarsjes. Ze zijn van rubber en hebben donkerbruine zolen. Links. Rechts. Stamp, stamp.
Bij de deur pakt hij zijn kleine lichtblauwe parapluutje. Hij klapt het voorzichtig open.
Mosje kijkt nog één keer in het spiegeltje. Droog van boven en klaar voor plassen van onderen.
De grijsgroene deur zwaait open. Mosje steekt zijn paraplu naar buiten. De druppels trommelen meteen op het doek.
Tokketokketok.
Hij zet één laars op het natte pad. Daarna de andere. Onder de bomen glanzen duizend druppels. Het hele Praatdeurtjesbos lijkt schoon en nieuw.
Mosje draait zijn paraplu een klein rondje. De druppels vliegen van de rand.
‘Wat is het hier mooi,’ fluistert hij.
Een dikke druppel rolt langs een varen en valt precies naast zijn laars. Mosje volgt hem met zijn ogen.
Voor Mosje ligt een ronde plas. In het water ziet hij zijn rode muts en zijn blauwe paraplu ondersteboven.
Hij buigt door zijn knieën.
Eén, twee, drie.
Plons!
Het water spat in een nette kring om zijn laarsjes. Mosje kijkt verbaasd. Dan springt hij nog een keer.
Plons!
Nu moet hij hard lachen. Zijn laarsjes zijn gemaakt voor precies dit geluid.
Bij het meertje komt Kwakkel aanwaggelen. Zijn witte veren zijn vol kleine druppeltjes. Zijn oranje pootjes stappen vrolijk door de modder.
‘Kwak, wat een gezellige dag!’ snatert hij.
Mosje houdt zijn paraplu een stukje boven Kwakkel. ‘Wil je eronder?’ vraagt hij.
Kwakkel schudt blij zijn kop. ‘Dat hoeft niet. Ik ben niet bang om nat te worden. Het water rolt zo van mijn veertjes af.’
Kwakkel schudt zich één keer uit. De druppels rollen als kleine kraaltjes van zijn witte veren.
Mosje kijkt naar zijn regenjasje, zijn laarsjes en zijn paraplu. Daarna kijkt hij naar Kwakkels veren en zwemvliezen.
‘Jij hebt jouw regenkleren altijd al aan,’ zegt Mosje.
‘Kwak, dat is handig,’ zegt Kwakkel. ‘Maar met laarsjes kun je veel mooier stampen dan ik.’
Mosje stampt één keer. Kwakkel klapt vrolijk met zijn vleugels.
Kwakkel doet een waggelstap naar links. Mosje doet hem na.
Ze stappen naar rechts. Ze draaien een rondje. Dan springen ze samen in een ondiepe plas.
Plons, plons!
Mosje draait zijn paraplu boven zijn hoofd. Kwakkel klappert met zijn vleugels. De regen tikt het ritme en hun voeten maken de plonsen.
‘Stap, stap, draai en plons,’ zingt Mosje.
‘Kwak, kwak, nog een keer!’ roept Kwakkel.
Eerst gaan ze langzaam. Stap, stap. Daarna iets sneller. De pluimen van Kwakkels staart wiegen vrolijk mee.
Na de regendans waggelt Kwakkel naar de waterkant. De regen maakt overal kleine kringetjes op het meertje. Groot en klein. Dichtbij en ver weg.
Kwakkel stapt tussen de waterlelies en dobbert tevreden bij het riet. Hier hoort hij thuis.
‘Ik blijf nog even zwemmen,’ zegt hij. ‘Kwak, tot de volgende regendag!’
Mosje zwaait met zijn vrije hand. ‘Tot gauw, Kwakkel.’
Dan loopt Mosje alleen verder over het bospad. Achter hem klinkt nog één vrolijke kwak.
Langs het paadje groeien bekende bosplantjes. Zachte varens buigen over het mos. Kleine klaverblaadjes staan tussen witte bloemetjes.
Mosje ziet dat elk blaadje druppeltjes draagt. Hij hurkt neer en houdt zijn paraplu een beetje opzij.
Op een varen ligt een rij ronde druppels. Op het klaverblad rust er één precies in het midden. De druppeltjes zijn zo helder dat Mosje het groene bos er piepklein in terugziet.
Hij raakt ze niet aan. Hij kijkt alleen maar heel dichtbij.
Dan schuift er een dunne wolk opzij. Eén warme zonnestraal valt tussen de natte takken door.
De straal raakt de druppels op de plantjes. Opeens glinsteren er kleine kleurtjes in. Rood, oranje, geel, groen en blauw.
Mosje beweegt zijn hoofd een klein stukje. De kleuren bewegen mee. In de ene druppel ziet hij een boogje. In de andere fonkelt een piepklein regenboogje.
‘De regen heeft kleurtjes verstopt,’ fluistert Mosje.
Even blijft hij stil zitten. Zoiets kleins had hij bijna voorbijgelopen.
Mosje komt weer overeind. De zonnestraal verdwijnt, maar de glinstering blijft nog even in zijn gedachten.
De regen valt nu zachter. Op het paadje wacht nog één brede, ondiepe plas.
Mosje telt zachtjes: ‘Eén, twee, drie.’
Plons!
Zijn gele regenlaarsjes spatten een kring van druppels omhoog. Mosje draait zijn blauwe parapluutje en danst alleen verder naar huis.
Tik, stap, draai en plons. Het bos danst stilletjes met hem mee.
Bij zijn boomhuisje klopt Mosje de laatste druppels van zijn jas. Daarna zet hij zijn natte okergele regenlaarsjes op de mat. Zijn regenjasje hangt hij aan een haakje. Het blauwe parapluutje laat hij open drogen bij de deur.
Mosje steekt het kleine haardje aan en kruipt in zijn zachte stoel.
In zijn handen houdt hij een warme beker chocolademelk. Bovenop zit een hoge toef slagroom.
Buiten tikt de regen nog altijd tegen het raam. Binnen knapt het hout zacht in het vuur.
De warmte kruipt vanuit zijn handen naar zijn armen. Mosje ruikt de zoete chocolade en zakt nog wat dieper weg.
Mosje neemt een klein slokje. Zijn wangen worden warm. Op zijn neus zit een wit stipje slagroom.
Hij denkt aan de eerste plons. Aan Kwakkels glanzende veren. Aan de regendans en de piepkleine regenboogjes op de plantjes.
Vanmorgen dacht Mosje dat regen alleen maar betekende dat hij binnen moest blijven. Nu weet hij dat een regendag buiten vol geluiden, spelletjes en kleine avonturen zit.
Het vuur wordt lager. De regen wordt zachter.
Mosje zakt diep in zijn stoel, trekt een dekentje over zijn knieën en sluit tevreden zijn ogen.
🌙 Wil jij ook zo’n deurtje als bij Mosje in huis? Bekijk de handgemaakte praatdeurtjes in de winkel.
Nieuw in het Praatdeurtjesbos? Lees wie Mosje en zijn vriendjes zijn.
🖍️ Kleurplaat van dit verhaaltje
