Mosje en het maanlichtpad

Een zacht slaapverhaaltje uit het Praatdeurtjesbos. Lees het zelf voor, of speel het filmpje af en luister samen.

Bij de boerderij zakt de zon achter de bomen. Prikkel rijdt nog één rondje op zijn rode speelgoedtractor. Het groene aanhangwagentje hobbelt achter hem aan.

Dan flitst er iets boven de worteltjes. Een libel met doorschijnende vleugels vangt het laatste zonlicht. Blauw, groen en zilver glinstert ze door de lucht.

‘Wat ben jij mooi,’ fluistert Prikkel en hij rijdt nieuwsgierig achter haar aan.

De libel danst boven het pad. Even zit ze op een varen, maar zodra Prikkel dichterbij komt, vliegt ze weer verder.

‘Wacht even!’ roept Prikkel vrolijk.

Hij rijdt langs de groentebedden en onder lage takken door. Prikkel kijkt alleen naar de glinsterende vleugels. Hij merkt niet dat de boerderij achter de bomen verdwijnt en het paadje smaller wordt.

De zon zakt lager. Toch rijdt Prikkel nog één bocht verder.

Bij een grote varen glijdt de libel tussen twee bomen door. Prikkel stuurt erheen, maar plotseling klinkt er: plok.

Het voorwiel van zijn tractor zakt in een zachte plek in de aarde. Prikkel duwt vooruit. Het wiel draait, maar de tractor komt niet los. Hij probeert achteruit. Nu spat er alleen een klein beetje modder op.

Als Prikkel opkijkt, is de libel verdwenen. Hij herkent de hoge bomen niet. Het bos wordt donker en groot.

Prikkel stapt van zijn tractor. Hij wil teruglopen, maar welk pad kwam hij ook alweer vandaan? Links lijken de bomen hetzelfde als rechts. In de verte roept een nachtvogel.

Prikkel voelt een bibbertje. Dan denkt hij aan Papa Braams raad: als je verdwaalt, blijf je op een veilige plek. Zo kunnen anderen je vinden.

Hij kruipt onder de brede varen naast zijn tractor en roept zo hard als hij durft: ‘Help! Is daar iemand?’

In zijn boomhuisje ligt Mosje onder zijn warme dekentje. De maan schijnt door het ronde raam.

Dan beweegt één van Mosjes oren onder de deken.

‘Help!’ klinkt het heel zacht vanuit het bos.

Mosje gaat rechtop zitten en luistert. Eerst hoort hij bladeren. Daarna klinkt het opnieuw, klein maar duidelijk.

Mosje trekt zijn mosgroene pyjama aan, zet zijn zachte rood-oranje nachtmuts op en schuift zijn bruine slofjes aan.

Met een lantaarntje stapt Mosje naar buiten. Het pad is zilver van de maan en overal klinken zachte nachtgeluiden.

Boven hem ruist plotseling een paar vleugels. Ollie landt keurig op een lage tak. Zijn roze strik zit nog precies recht.

‘Jij hoort op dit uur in bed te liggen,’ zegt Ollie kritisch.

‘Ik hoorde iemand om hulp roepen,’ antwoordt Mosje.

Ollies wenkbrauw gaat omhoog. ‘Dat hoorde ik ook. Dan is onderzoeken toegestaan.’

Ollie vliegt tussen de boomtoppen. Vanuit de lucht bekijkt hij ieder open plekje. Mosje loopt beneden met zijn lantaarntje langs het pad.

Bij wat modder knielt Mosje neer. Hij ziet sporen van tractorwieltjes en kleine egelenpootjes.

‘Hier is iemand langsgekomen!’ roept Mosje.

Ollie zweeft omlaag en bestudeert het spoor. ‘Een nogal wiebelige route,’ zegt hij. ‘En beslist niet de kortste.’

Samen volgen ze de afdrukken dieper het bos in.

Na een tijdje verdwijnen de wielsporen onder droge bladeren. Mosje blijft staan. Ollie houdt zijn vleugels stil en draait zijn kop langzaam van links naar rechts.

Heel even horen ze niets.

Dan klinkt achter de varens een snikje. ‘Ik ben hier.’

Mosje tilt zijn lantaarntje op. Onder een brede groene varen zitten twee grote donkere oogjes. Ernaast staat een rode speelgoedtractor scheef in de modder. Het groene aanhangwagentje is nog vastgekoppeld.

‘Prikkel!’ roept Mosje. ‘Wat fijn dat we je gevonden hebben.’

Mosje gaat naast Prikkel zitten. ‘Je bent niet alleen meer,’ zegt hij.

Prikkel vertelt over de libel en het wiel dat vast kwam te zitten. ‘Daarna wist ik niet meer waar thuis was.’

Ollie kijkt ernstig naar de tractor. ‘Een mooie libel is nog geen routebeschrijving,’ zegt hij. Zijn stem klinkt streng, maar hij legt één zachte vleugel om Prikkels schouder.

‘Je bleef op één plek en riep om hulp,’ zegt Mosje. ‘Dat heb je heel goed gedaan.’

Nu Prikkel weer wat rustiger is, bekijken ze het wiel. Het zit diep in de natte aarde.

Mosje haalt met zijn handen losse modder voor het wiel weg. Ollie pikt kleine takjes opzij en wijst precies waar de grond steviger is. Prikkel klimt op het zitje en houdt het stuur recht.

‘Voorzichtig achteruit,’ zegt Ollie.

Mosje duwt. Ollie duwt met beide vleugels tegen het groene wagentje. Prikkel geeft een heel klein beetje kracht.

Plop! Het wiel springt vrij. Alle drie moeten ze lachen.

Prikkel wil naar huis, maar achter de varen lopen drie paadjes uiteen. De wielsporen zijn met blaadjes bedekt.

Ollie vliegt boven de bomen om de boerderij te zoeken. Mosje en Prikkel wachten samen bij de losgemaakte tractor.

Dan schuift er een dikke wolk voor de maan. Het beetje licht tussen de bomen verdwijnt.

Ollie komt terug. ‘Ik zie de heuvel bij de boerderij, maar onder deze takken herkennen we de goede bocht niet.’

Mosje kijkt naar de lucht. Langzaam drijft de wolk verder. Eerst verschijnt een smal zilveren randje. Daarna komt de ronde maan weer tevoorschijn.

Maanlicht valt door openingen tussen de takken. Op de bosgrond beginnen bleke steentjes en dauwdruppels één voor één te glanzen. Samen vormen ze een kronkelende lijn tussen de varens.

Ollie knikt tevreden. ‘Kijk. Het oude maanlichtpad.’

‘Gaat dat naar huis?’ vraagt Prikkel.

‘Het gaat naar de heuvel bij jouw boerderij,’ zegt Ollie. ‘En vanaf daar ken jij de weg.’

Prikkel rijdt langzaam over het maanlichtpad. Mosje loopt naast de tractor met zijn lantaarntje. Ollie vliegt van lichtvlek naar lichtvlek en wacht bij iedere bocht.

Mosje veegt bladeren van de bleke steentjes. Bij iedere bocht kijkt Ollie van boven waar de zilveren lijn verdergaat.

Niemand haast zich. Ze blijven dicht bij elkaar.

Na de laatste bocht ruikt Prikkel de munt en tijm uit Mama Besjes tuin. ‘Ik ruik thuis!’ roept hij opgelucht.

Bij het hek branden twee lantaarns. Papa Braam loopt onrustig heen en weer. Mama Besje staat met haar handen tegen elkaar en kijkt steeds naar het donkere pad.

Dan klinkt in de verte het zachte geronk van Prikkels speelgoedtractor.

‘Prikkel!’ roepen ze tegelijk.

Papa Braam rent naar hem toe en tilt hem voorzichtig van het zitje. Mama Besje slaat haar armen om haar kleine egeltje heen. Prikkel vertelt dat hij heel ver achter een libel aan was gereden.

‘Wij waren zo bezorgd,’ zegt ze. ‘Wat zijn we blij dat je veilig bent.’

Binnen in het warme boerderijhuisje zet Mama Besje vier kopjes kruidenthee op tafel en voor Prikkel een klein bekertje. Papa Braam legt er een schaal met ronde koekjes bij.

Mosje warmt zijn handen aan zijn kopje. Prikkel zit tussen zijn ouders in. Ollie blaast netjes over zijn thee en keurt zijn koekje van alle kanten.

‘Aanvaardbaar krokant,’ besluit hij.

Iedereen glimlacht. Prikkel belooft voortaan te zeggen waar hij heen gaat en nooit alleen zo diep het bos in te rijden.